- Ik ben vandaag van Dinteloord naar Scheveningen en terug op de scooter geweest. -

Na kamergenootjes in m’n hostel te hebben horen praten over dagtours naar Kanchanaburi en de watervallen daar, had ik besloten zelf naar Kanchanaburi te gaan. Ik heb nog steeds een schurfthekel aan tours en ging maar al te graag het avontuur aan om hier zelf te komen. Na een aantal erg goede tips van Hannah (vriendin/oud-collegaatje uit Australië), die een jaar in Thailand heeft gewoond, heb ik een trein vanaf Thonburi station gepakt naar Kanchanaburi voor 100 Baht. Dit is overigens de Forang (Thais voor buitenlander)-prijs, Thaise mensen betalen voor ditzelfde 3e klas treinkaartje 25 Baht. Deze trein deed er ongeveer 3 uur over en van het treinstation kon ik makkelijk naar mijn spotgoedkope hotel lopen en gelijk inchecken. Helaas hadden ze geen eenpersoonskamers meer over, dus moest ik voor een nachtje in een tweepersoonskamer die (maar) 80 Baht duurder was. De totaalprijs van deze kamer was overigens nog steeds 20 Baht goedkoper dan mijn lullige hostel kamer in Bangkok die ik met 5 anderen deelde.
Vervolgens werd ik dus naar de absoluut beste kamer van het hotel gebracht, het boothuis. Er loopt een rivier door Kanchanaburi, de Kwae river, en hier lag het hotel aan. Ze hadden naast het hotel dus een soort boothuis op het water met 3 hotelkamers en ik kreeg de laatste hiervan aangewezen. Ik had een verschrikkelijk mooi uitzicht vanaf de veranda en werd ’s nachts zachtjes in slaap gewiegd door de beweging van het water. Dat het bed kneiterhard was en ze waarschijnlijk al een jaar de lakens niet hadden verschoond maakte me dan ook niks meer uit.

De volgende ochtend ben ik er meteen op uitgegaan om een scooter te huren. Dit was vrij snel geregeld voor 180 Baht en ben na mijn ontbijtje gelijk richting Erawan Nationaal Park gereden. Dit ligt ongeveer 70 kilometer van Kanchanaburi vandaan en het duurde dus ook wel even voordat ik er was. De scooter ging wel rond de 100km per uur (moest het toch even uittesten), maar in een korte broek en hempje, met gammele helm en gaten in de weg leek me 60km per uur hard zat.

Bij het Nationale Park aangekomen te zijn bleek het 300 baht per Forang te zijn, en nog eens 20Baht per motor. Best prijzig helaas, maar ik ging nu toch echt niet omdraaien.
Het nationale park is ontzettend groot, maar aan deze kant ervan is er eigenlijk maar één wandeling die je kan doen, namelijk degene naar de Erawan Watervallen. Deze watervallen bestaan uit zeven levels, en is (gok ik) ongeveer 4km enkele weg. Vanaf level vier wordt het wel echt wel een beetje klimmen, maar is nog steeds lang niet zo gek en prima te doen.
Het was mooi, niet zo mooi als ik verwacht had helaas, maar het was druk. En dan bedoel ik ook écht druk. Zoals jullie wel hebben kunnen zien op Facebook of Instagram, ben ik aan het proberen wat leuke foto’s te maken, en deze zien er altijd toch een stuk beter uit zónder andere toeristen.

– ERG DRUK –

Door Kanchanaburi zelf loopt de ‘Death Railway’, oftewel de treinrails die door krijgsgevangenen is aangelegd in de Tweede Wereldoorlog. Japan had in deze tijd de macht over Thailand en Myanmar en wilde een treinrails aanleggen die deze twee landen zou verbinden, om zich te versterken. Dit werd door krijgsgevangenen gedaan die ontzettend slecht werden behandeld. Er zijn honderd duizenden mensen overleden tijdens de aanleg van de treinrails en hij is dan ook nooit afgemaakt. Waar de treinrails eindigt is nu een museum, genaamd ‘Hellfire Pass’. Zo wordt dit laatste stukje van de treinrails nu ook genoemd, omdat dit stuk recht door de jungle gaat en letterlijk een hel was om aan te leggen.

Kanchanaburi zelf is heaven. Zeker voor mij na Phuket en Bangkok. Het heeft een leuke uitstraling, is een kleiner dorpje en iedereen en alles is ontzettend relaxed. Er is redelijk veel natuur en er zijn ook echt interessante dingen te doen en zien. Het is er ook nog eens goedkoop. In plaats van 2,000Baht te hebben uitgegeven aan een tour, heb ik ongeveer 700 Baht uitgegeven om de watervallen te zien als je het ruim rekent, ik had er zoveel tijd als ik wilde en zat nergens aan vast, heb het stadje zelf ook mee kunnen maken en het was al met al een veel groter avontuur dan met een tour. Zeker op de scooter. Als je het mij vraagt, zijn tours echt altijd een no-go.