Je hebt wat? Ohja. Even vergeten te vertellen. Ik heb een tattoo laten zetten. In Bangkok. Een inimini olifantje op de binnenkant van m’n linker middelvinger. En omdat het iedereen toch niks boeit en niemand er ooit naar vraagt ga ik in deze blog uitleggen waarom.

Deze tattoo heeft ontzettend veel met m’n reis naar Thailand en het meditatie retreat te maken. Er zijn een aantal redenen waarom ik een olifant wilde, en waarom ik die uiteindelijk op deze plek heb laten zetten.

Olifanten staan voor mindfulness in het Boeddhisme. Mindful in het leven staan is voor mij persoonlijk erg belangrijk, omdat ik echt denk dat het je gelukkiger maakt als je meer in het moment leeft en niet in het verleden of de toekomst blijft hangen.

Constant mindful zijn is verschrikkelijk lastig. Daarom vind ik het alleen maar mooi dat ik nu iets heb wat me er nog eens extra aan herinnert om dat wel te zijn.

In het meditatie retreat werd er constant op gehamerd dat muggen zulke ontzettend goede leraren zijn. Ze leren ons geduldig te zijn. Zij, als levende wezens, hebben net zoveel recht om te leven als dat wij dat hebben.

Daarnaast, kan je ook nog eens een druppel bloed doneren aan ze. Het is het enige dat ze van ons willen. En iets dat wij nog makkelijk kunnen missen ook. Ik zelf heb een verschrikkelijke hekel aan muggen. Een mug die ’s nachts elke 3 minuten om m’n hoofd aan het zoemen is kan me helemaal door het dolle heen krijgen. Zo’n klein beest kan zulke verschrikkelijke haatgevoelens opbrengen. Het verbaasd me iedere keer weer.

Hierom zei ik in het retreat al tegen mezelf, dat het misschien wel een goed idee was dat als ik mezelf dan een keer expres door een mug zou laten steken en een druppel bloed zou doneren, het wel een tattoo waard zou zijn. Een olifantje op die plek van de mug. Van een mug een olifant maken. Daar ben ik namelijk sowieso erg goed in.

Het mediteren, zoals je HIER kunt lezen, was altijd echt een ramp. Verschrikkelijk oncomfortabel, deed overal zeer en als je dan zo lang stil moet blijven zitten op je plek, gaat alles ineens ook uit het niets kriebelen en jeuken. Op een gegeven moment, toen we voor een bepaalde sessie nog 30 minuten hadden te gaan, zei ik tegen mezelf: ‘Amber. Je blijft hier nu zitten voor de volle komende 30 minuten. In dezelfde positie, zonder te bewegen, zonder je om te draaien of te rekken en strekken. Je gaat het nu echt eens doen en echt eens proberen’. Natuurlijk begon na 20 seconden m’n arm al te jeuken en kon ik het echt niet laten om even m’n ogen open te doen en te kijken of er wat zat. Niks. Illusie. Zoals 99% van de tijd.
Ik bleef nu dus echt de komende 29 minuten zitten en het mediteren ging eindelijk eens een keer echt lekker. Op een gegeven moment begon er iets op m’n hoofd te jeuken. Ik ging er niks aan doen, aangezien ik met mezelf had afgesproken dat dit niet mocht, en dacht ook eigenlijk dat het toch niks zou zijn.

Bijna 30 minuten later, toen de bel ging en de sessie over was, voelde ik meteen aan de plek op m’n voorhoofd. Tot mijn verbazing zat er een dode mug op mijn hand met een redelijk grote hoeveelheid bloed die zelfs van mijn hand afliep. Deze mug had dus 30 minuten lang bloed uit de rechterkant van mijn voorhoofd zitten zuigen.

Omdat deze mug zoveel pech had en niet op tijd weg kon komen met z’n volle maag, is hij uiteindelijk toch dood gegaan. Omdat hij me op mijn voorhoofd heeft gestoken en ik geen tattoo van een olifant op m’n voorhoofd ga laten zetten, heb ik besloten de olifant op m’n middelvinger te laten zetten. Als een dikke middelvinger naar die mug. Om er dus toch nog een big deal van te maken. Dus toch nog een olifant.