Phuket. Geen succes. Niet voor mij in ieder geval. Niet als alleen-reizende-backpacker. Met budget. Fuket

Ik had 3 uur geslapen, liep als een zombie op het vliegveld rond en had moeite met m’n gate vinden. Ongeveer 12 uur later en iets meer uitgerust, kwam ik in Phuket aan. Op het vliegveld dan. Want daar moest ik nog 2 uur wachten.

Ik had de dag ervoor op de bruiloft van Bens neef met een nicht van Ben gepraat, Nicole. Ik wist dat zij een appartement had in Phuket samen met haar man en dacht dat ik van haar wel wat leuke tips kon krijgen. Wat bleek toen, zij vloog toevallig ook de volgende middag naar Phuket en zou 2 uur later dan ik aankomen. Super lief dat ze is, stelde ze meteen voor om mij mee naar haar hotel te nemen en boekte gelijk een kamer voor me. Precies wat ik nodig had.

We namen een taxi naar het hotel en ik stond versteld van de prijs. 600 Baht. Het was dan ook wel 50 minuten rijden, maar zoveel had ik echt niet verwacht. Dat is bijna net zoveel als mijn dagelijks budget.

En dan de regen. Kneiterhard. Het is dan ook wel het einde van het regenseizoen, maar iedereen had me verteld dat het 5 minuten per dag keihard regent en het daar bij blijft. Die dag even niet dus.

DAG 1

Toen ik naar mijn hotelkamer werd gebracht was ik stomverbaasd. Ik had nooit van m’n leven zo iets verwacht. De bar was al ontzettend mooi, met als thema en design motoren. Overal hangen motoren aan de muren, de barkrukken zijn van motorzadels gemaakt, er hangen overal ‘bikey-borden’, enz. enz.. Dat de hotelkamers ook zo waren ingericht had ik nóóit durven dromen. Overal stonden en hingen motor-accessoires, verschillende kleuren lampen, chroom en roestvrij-staal. Het was ontzettend mooi.

DAG 2

Ik begon me ontzettend zorgen te maken. Als het overal in Azië zo duur is, kan ik met mijn budget misschien net 1,5 maaltijd per dag eten en verder nergens naartoe reizen. Dit ‘bikey’-hotel kostte al 1,5 keer meer dan mijn volledige dagelijkse budget. Ik moest dus flink gaan downgraden.

Het regende nog steeds verschrikkelijk en ik heb deze dag dan ook weinig gedaan anders dan het centrum verkennen en ontzettend gehoopt dat het de volgende dag droog zou zijn.

Toen ik de volgende ochtend een stuk minder lekker dan de vorige nacht wakker werd, was het droog! Het zonnetje scheen. Het was heerlijk. Ik ben dan ook gelijk richting de dichtstbijzijnde scooter verhuur gegaan. Wat me dan qua prijs weer ontzettend mee viel. Voor 7 euro mocht ik er 24 uur mee doen wat ik wilde. Ik ben er dan ook gelijk vandoor gecrost, het hele eiland over, naar ongeveer zes verschillende stranden, twee uitkijkpunten, de grote Buddha, de Chalong tempel, het oude ‘Phuket Town’, een markt en ook nog eens recht door een regenbui. Kan je het je voorstellen? Door het verkeer in Azië ook? Niet? Ik heb dan ook opnames gemaakt met m’n nieuwe GoPro van het hele gebeuren. Moet het nog in elkaar flansen en er een leuke video van maken maar dat komt nog. Het was leuk. Ik heb ontzettend veel gezien en heb ontzettend geluk gehad met het weer. Het was me blijkbaar gegund.

DAG 3
DAG 4

De absolute drama dag. Laten we zeggen dat ik al m’n geluk de vorige dag op had gebruikt. Ik ben van 10 uur ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds op zoek geweest naar een bus om uit Phuket te kunnen ontsnappen. Het plan was om de bus naar Krabi te pakken, die op z’n laatst om 14:30 zou vertrekken. Online zeiden ze dat de bussen vertrokken van bus terminal 2, die nog redelijk nieuw is. Omdat ze bij het vliegveld net een nieuwe terminal hebben gebouwd, dacht ik dus 1+1=2 en die bus terminal is dus op het vliegveld.

Even tussendoor een foto van mijn haar, voor het geval je was vergeten wat voor kleur dat ook alweer heeft.

Ik vertrok met de bus richting Phuket Town, aan de oost-kant van het eiland, waar ik over zou kunnen stappen op de bus richting het vliegveld. De eerste bus was geen probleem, zo gevonden, op de juiste plaats uitgestapt en maar wachten op de bus naar het vliegveld. En dan moet je je voorstellen he, met zo’n grote backpack, aan de kant van de weg, hoe verschrikkelijk veel taxi’s er dan wel niet stoppen die je willen overhalen met hun mee te gaan. Motoren, auto’s, busjes en tuktuks. Laten we zeggen gemiddeld 1 per minuut. En laten we zeggen dat het ongeveer 2 uur duurde voordat de bus er was.
Ein-de-lijk in de bus naar het vliegveld. Ik zou nét m’n bus naar Krabi kunnen halen, als de bus er niet te lang over zou doen en ondanks alles was ik nog best positief. Ik dacht toen al. Als ik de bus niet haal, moest het blijkbaar niet zo zijn en ga ik gewoon lekker ergens anders heen.

Een uur later op het vliegveld aangekomen, en niemand wist me te vertellen waar de bussen vandaan vertrokken. Ze wezen allemaal naar de bus waar ik net uit kwam. Sinds google nog steeds m’n beste vriend is, ging ik die maar even raadplegen. Wat bleek,

Nog een, voor het geval je het net niet zo duidelijk kon zien.

Bus terminal 2 is niet op het vliegveld, maar ongeveer 50km er vandaan, vlak ten noorden van Phuket Town. Vlakbij waar ik dus 2 uur op de bus naar het vliegveld had zitten wachten. Ik vond het eigenlijk allemaal erg grappig, totdat niemand me eerlijk wilde vertellen hoe ik met de bus naar deze terminal kon komen. Ik werd Phuket met de minuut meer zat. De taxi’s lichten je op waar je bij staat en er is niemand die je de waarheid wil vertellen. Ik ben dus uiteindelijk maar op de bus terug richting Phuket Town gestapt en moest en zou vandaag nog uit Phuket vertrekken. Ik was zo boos..

1,5 uur later op het busstation aangekomen te zijn, was er een Thaise man die me een bus aanwees en zei dat deze naar busterminal 2 zou gaan. In deze bus werd dit door een hele aardige mevrouw bevestigd en blijkbaar moest zij hier ook naartoe. Toen we hier aan kwamen, gaf ik haar een Wai als bedankje en vond ze dit blijkbaar zo lief, dat ze me hielp met het boeken van een ticket en zo zat ik 10 minuten later in de bus richting Bangkok. Met dit ticket had ik ook heel veel geluk gehad, aangezien ik een gewoon ticket voor ongeveer 600Baht bestelde en een VIP ticket kreeg (dat normaal gesproken 300Baht duurder is). Ook zat ik naast een ontzettend aardige gast uit Amerika (Allen, weetjewel, van die YouTube video!), die me ontzettend heeft geholpen met het vervoer regelen van het busstation naar Bangkok, me ontzettend veel tips heeft gegeven en ontzettend goed gezelschap was tijdens de 13 uur lange busrit.

Laat het Bangkok avontuur maar beginnen.