- Wat ziet die hond van jou er raar uit! -

Vanaf de dag van aanschaf was Garo’s ras al niet zeker. Mensen onderweg waren vaak verbaasd als ik ze vertelde dat hij een Australische Kelpie is. Ik heb wel duizend keer gehoord dat hij meer op een Rottweiler of Doberman lijkt. Dus wat doe je dan? Als je het zelf eigenlijk ook niet zeker weet? Dan geef je je hond natuurlijk een DNA test voor z’n verjaardag.

 

Een Kelpie kruising werd me verteld toen ik hem kocht. De kruising kwam van z’n moeder, die was half Border-Collie. Hij zou dus een kwart Border-Collie zijn en de rest puur Kelpie. Ik geloofde er niks van. Zijn vader zag eruit als een grote Kelpie, zijn moeder als een mislukte Kelpie met een soort rare bruine kleur in haar vacht. Alle pups waren identiek, maar Garo was de leukste. Daarnaast maakte het me ook geen reet uit hoe z’n ouders eruit zagen, als Garo maar leuk was en er ongeveer uit zag als een Kelpie.

Toen zo ontzettend veel mensen onderweg dachten dat hij een totaal ander ras was, en ik ook wat beter naar hem keek, begon ik zelf ook te twijfelen. Er zat zeker weten veel Kelpie in hem, maar misschien toch ook een ander ras dan Border Collie. Zijn oren kwamen pas omhoog te staan na ongeveer 8 maanden, in plaats van na 2 normal gesproken, hij heeft een belachelijk lange ‘apen’-staart met een witte tip aan het einde en hij is ook nog eens 10cm groter dan een normale Kelpie. Hetgene waar de meeste mensen helemaal verbaasd over zijn, is dat hij ook gewoon ‘relaxed’ kan zijn en niet de hele dag rond hoeft te rennen, maar dit kan ook een groot deel te maken hebben met zijn training/opvoeding.

Een DNA test werd het dus. En zijn verjaardag was daar een goed excuus voor. De test besteld via een dierenarts die hem dezelfde dag nog op de bus deed en 5 dagen later al aankwam. (Woohoo! Countrylife J) Je ontvangt een pakketje met alle info en twee wattenstaafjes in een envelop, haalt er wat slijm mee van z’n wang en stopt het terug in de folie. Doet het daarna in de envelop, vult een paar papieren en brengt het naar het postkantoor. Waar ze je daar dan erg raar aankijken als je een drijfnatte envelop op wilt sturen. De dierenarts stuurt het dan weer op naar Amerika, waar ze het voor je testen. Jij krijgt dan van de dierenarts weer een mailtje met de uitslag. En die was als volgt:

Hij is dus een kwart Border Collie en drie kwart Kelpie! Van beide kanten. Dit was ontzettend verrassend. Blijkbaar waren beide ouders een kwart Border Collie, en niet de moeder half Border Collie. Dit verklaard een hoop. Zijn vader heeft de grootte van een Border Collie geerfd, en zijn moeder de witte vlekken en de staart. Ook hangen de oren van een Border Collie vaak, wat verklaard waarom het bij hem zo lang duurde voordat ze omhoog kwamen te staan. Border Collies zijn vaak ook een stuk rustiger dan Kelpies. Hij is dus gewoon een perfecte combi. Een ontzettend lief karakter, vol met energie, enthousiast, ontzettend leergierig, trainbaar en een top hond –vraag maar aan m’n vader.