Deze blog is voor iedereen die nog steeds (misschien stiekem?) denkt dat ik het helemaal voor elkaar heb hier in Australië. Dat ik hier het perfecte leven leid. Al twee jaar vakantie aan het vieren ben en een echte Australische ‘no worries’ mentaliteit heb.

Dit is namelijk helemaal niet zo. Alles is namelijk kut. En als dat ene kleine dingetje nog niet kut was, dan wordt het dat waarschijnlijk morgen wel. Niemands leven is een sprookje. Niemands leven is perfect. Ook de mijne niet. Als je me alleen online volgt lijkt het waarschijnlijk allemaal mooi, positief en geweldig. Maar doen we dat allemaal niet? Alleen maar de leuke kanten van ons leven op Social Media laten zien?

Alles zit me op het moment tegen, en niet alleen even vandaag, maar al een aantal maanden. Ik heb namelijk een ontzettend groot visa probleem. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten heb ik een Australische vriend, een motor, een auto, een ontzettend lief hondje en een paard en wil van geen van allen afscheid nemen. Maar er is 1 probleempje. Ik ben er niet in geslaagd een gunstige manier te vinden om mijn visum te verlengen. Dat vandaag afloopt.

 

Had je dan geen opties?
Natuurlijk had ik wel opties. Maar wat doe je, als alle mogelijkheden je leven overhoop gooien en geen van de mogelijkheden is wat je wilt? Een partner visum was vanaf het begin al geen optie, Ben en ik kunnen dat op het moment helaas niet doen.

Ik neigde voor een lange tijd naar een studentenvisa. Ik had al gehoord dat dit ontzettend duur is, maar toen ik dan eindelijk alle moed bij elkaar had geraapt om naar een agency te gaan, viel ik bijna van m’n stoel toen ik de prijzen hoorde. Ik zou een ‘business’-studie/cursus kunnen doen. Het is zo’n ontzettend lullige studie waar je een dag in de week les hebt, waarschijnlijk wel wat leert en uiteindelijk een diploma krijgt, maar waar je eigenlijk ook heel veel tijd verdoet met een soort laag MBO-achtige opdrachten. Ik had bedacht dat als ik zo’n ‘lullige’ studie zou doen, ik ook een parttime studie erbij wilde doen waar ik al een tijd over na zat te denken. Hondengedrag en -training. Alles bij elkaar zou me dit $11,000 kosten, inclusief visa’s, zorg verzekering en studies en het enige dat het zou doen, is me een jaar extra kopen. Met een studentenvisa kan je namelijk niet naar een ‘burgerschap’ toewerken, waarbij je dus een paspoort krijgt.

 

En die sponsorship dan?
Ik heb ontzettend veel ongeluk gehad met m’n afgelopen paar banen. Ik zou eigenlijk gesponsord worden door een familiebedrijf van Ben en heb hier ook drie maanden hard voor gewerkt. Uiteindelijk heb ik ontslag moeten nemen omdat de werkwijze van dit bedrijf me helemaal niet aanstond en ik er diep ongelukkig van werd.

Hierna heb ik een hele tijd met ontzettend veel stress en tijdsdrang naar een nieuwe baan en sponsor gezocht en uiteindelijk moeten besluiten om tijdelijk in een café te gaan werken om toch wat geld binnen te krijgen. Heb het hier ontzettend naar m’n zin gehad, had een ontzettend leuke baas, leuke collega’s en leuke gasten. Ik heb deze baan na een aantal maanden opgezegd, omdat ik een sales-baan had gevonden. Heb er een training gehad en ook een ontzettend goed gesprek met de eigenaar. Ze vertelde me dat ze snapt in wat voor situatie ik zit en ze me ontzettend graag wilde helpen. Ze had blijkbaar al 6 mensen, inclusief haarzelf gesponsord en vond het geen probleem dit ook voor mij te doen. Helaas bleek dit verhaal ook weer te mooi om waar te zijn geweest. Ze gaf me geen uren en heeft uiteindelijk helemaal geen contact meer met me opgenomen. Ik ben ondertussen maar weer naar een nieuwe baan op zoek gegaan.

Gelukkig heb ik nooit echt problemen gehad met een baan vinden, dus binnen een dag had ik al 6 sollicitatie gesprekken gepland staan en heb uiteindelijk voor een restaurant gekozen dat me redelijk wat uren beloofde. Zo lang ik mezelf maar bewees en liet zien dat ik het wilde. Ook was dit bedrijf onderdeel van een keten en hebben ze eerder mensen gesponsord. De bedrijfsmanager had me verteld dat er een (hele kleine) kans was dat ze mij konden sponsoren, als ik het voor elkaar kreeg om in het management te komen.

 

En toen?
Toen hebben Ben en ik er beide een hele lange tijd niet echt over nagedacht, we deden net of het probleem er niet was en het zich vanzelf wel op zou lossen. Dat deed het natuurlijk niet. Drie weken geleden hebben we er een aantal huilsessies over gehad en hebben we besloten dat de ‘beste’ optie is om hier niet te blijven. Als ik zou blijven zou ik met een studentenvisa maar 20 uur per week kunnen werken, wat net alle kosten zou dekken. Daarnaast zou ik een ontzettend grote schuld krijgen door de studiekosten voor een extra jaar. Ik heb ook altijd gezegd dat ik ontzettend graag in Australië wil blijven, maar ik hier niet m’n tijd wil verdoen. Ik wil niet in de McDonalds gesponsord worden waar ik 3 jaar een lullig baantje heb om m’n papiertjes te krijgen die ik zo graag wil.

Het was moeilijk. Het is moeilijk. We hebben het nog een week weggestopt tot ik nog 2 weken had en de tijd echt begon te dringen. Toen hebben we besloten dat ik weg zou gaan. Ik heb als een razende alles geprobeerd te regelen, m’n spullen gepakt, m’n auto verkocht, uitgezocht waar ik heen zou gaan, veel te weinig geslapen en enz. enz. enz. Natuurlijk zat alles weer tegen en werd onder andere mijn motor bijna gestolen en geruïneerd. Ze moeten me nogal hebben.

 

Het plan
Ik dacht er eerst aan om met Garo naar Nieuw Zeeland te gaan en daar een jaartje rond te gaan reizen met hem, maar ik had niet genoeg tijd meer om alles hiervoor te regelen en heb uiteindelijk besloten om naar Azië te gaan, waar ik toch al altijd naar toe wilde gaan. Ik ga hier op Garo wachten en zodra hij naar Nederland kan vliegen, stap ik op het vliegtuig naar Nederland en komen we hier samen aan. Het duurt waarschijnlijk een maand of twee voordat dit gebeurt, en ik ga ondertussen proberen van Azië te genieten. Ik ben nu onderweg naar Phuket en ga vanuit hier verder rondreizen. Geen idee nog waar ik naartoe wil gaan. Ik zit eraan te denken om misschien naar een meditatie centrum te gaan voor 10 dagen om weer een beetje tot rust te komen. Het plan is op het moment vooral ‘ik zie wel en probeer er het beste van te maken’.

 

Het leven gaat niet altijd over rozen, ook voor mij niet. Ik probeer positief te blijven en vertrouw erop dat dit allemaal ‘meant to be’ is. Ik heb geen spijt van alle beslissingen die ik heb gemaakt en zie wel waar het leven me nu naartoe leidt. Hopelijk staat er iets leuks om de hoek te wachten.

Ik moet waarschijnlijk ook vooral niet zo zeiken. Ik ben namelijk nog steeds gezond, kan het me nog steeds veroorloven om voor een paar maanden naar Azië te gaan en ben nog steeds zo vrij als een vogeltje. Het doet gewoon allemaal zo verdomd veel zeer.